Google+


Roze teamshirts op Spa Francorchamps: De 6 Heures Moto 2013

Written by Rosanne Anholt
De motorsport is nog altijd een mannenwereld. Het feit dat er tegenwoordig meer vrouwen dan mannen hun motorrijbewijs halen, heeft daar nog weinig aan veranderd. Op het circuit van Spa Francorchamps zijn de dames van het Ladies TRAC Endurance Team dan ook een bijzondere verschijning. En niet alleen vanwege de roze teamshirts.

Op zaterdag 10 augustus 2013 wordt de 6 Heures Moto verreden, een zes uur durende endurance race op het zeven kilometer lange Belgische circuit. Er doen meer dan vijftig teams (bestaande uit 2 of 3 coureurs) mee, verdeeld over vijf klassen. Er wordt een ware motor estafette gespeeld waarbij de transponder (die de rondetijden bijhoudt) na de gereden etappe wordt doorgegeven aan de volgende rijder. Een wedstrijd die niet alleen uithoudingsvermogen vergt, maar ook snelle en soepele wisselingen.

In pitbox 30 heerst er een gezonde spanning. Onder toeziend oog van Cecile van Hattem en José den Hartog, rijden Maudie Veenstra, Peggy Appelmans en Guls Ayazalp de 6 Heures Moto nu voor de tweede keer. Dit keer niet op hun eigen motoren, maar op drie BMW’s die door de Race Academy beschikbaar zijn gesteld en voor de gelegenheid in een toepasselijke kleurstelling zijn gespoten. Het gaat om de S1000RR en de HP4. "Het is wel even wennen, op een andere motor," geeft Peggy toe. "Maar hij stuurt goed, voelt goed," voegt Guls eraan toe. De dames hebben de laatste voorbereidingen aan de motoren allemaal zelf gedaan, borgen, kuipen monteren, koelwater vervangen etc. Ze zijn er helemaal klaar voor.

Guls, die zeven jaar geleden haar eerste rondje op het circuit maakte, gaat als eerste rijder van start. Bij de zogenaamde 'Le Mans start' die bij deze endurance race hoort, worden de motoren bij de start-finish aan één kant van de baan opgesteld. De coureurs staan aan de andere kant van de baan, nerveus wachten op het startschot. Er heerst opperste concentratie. Alles hangt in dit ene moment af van hoe snel je kunt reageren. Op de pitstraat houden we onze adem in. Als het startschot dan eindelijk klinkt, komen de rijders vliegensvlug van hun plek. Alles gaat heel snel. Guls rent op haar motor af die vastgehouden wordt door een monteur, springt in het zadel, start de motor en baant zich een weg door het veld richting de eerste rechterbocht, la Source.  Nu alle rijders veilig op weg zijn, slaken we een zucht van opluchting.

En dan zitten de meiden zes uur lang op de motor. Ze rijden elk zo'n 12 rondes à 30 minuten. Tussendoor hebben ze dan ongeveer een uur pauze waarin ze kunnen bijkomen van een intensief half uur op de BMW. Hoe kun je je voor zoiets voorbereiden? "De race van vorig jaar was een goede oefening," zegt Maudie. "Maar we hebben ook nog een beetje kunnen oefenen op het circuit van Zandvoort." Sporten om je conditie op peil te houden hoort daar ook bij, aldus Guls. "Zeker de laatste paar weken heb ik wel meer gesport en meer gelet op wat ik eet om me voor te bereiden op deze race." "En als je eenmaal gewend bent aan de BMW, dan zit je op rozen!" zegt Peggy.

Vorig jaar had het damesteam last van technisch falen en een valpartij. "Die valpartij was dichtbij de start-finish," vertelt Cecile. "Gelukkig was Maudi ongedeerd. Ze heeft de motor laten liggen en kwam vervolgens aanrennen met de transponder!" Vorig jaar veroverden de vrouwen na als 51ste gekwalificeerd te hebben, een mooie 40ste plaats. "Het was vorig jaar waanzinnig warm, over de dertig graden. Dan is het wel uitputtend," vertelt Peggy. Het is licht bewolkt. Aangenaam warm, maar niet heet. "Dit is goed te doen!" voegt ze eraan toe. De baan ligt er schitterend bij.

De wisselingen gaan soepel en zonder problemen, daar krijgen de dames zelfs veel complimenten over. Als Maudie de pitstraat binnenrijdt na de tweede etappe van een half uur, staat Peggy al klaar op haar BMW. Maudie springt van de motor af, rukt de transponder los en plakt hem vlug op de motor van Peggy. Als de transponder goed vastzit, scheurt Peggy weg. Hierna is het weer Guls's beurt en dit ritueel gaat zich herhalen tot half negen. Het is zo'n half vier. We moeten nog even.

Er worden mooie rondetijden gereden, met als beste tijden een mooie 2:37.9. Als Guls de pitstraat binnen rijdt na de laatste etappe, wordt duidelijk dat ze podium hebben gereden. Ze hebben een waanzinnige prestatie neergezet; vanuit een 32ste startplaats naar een 25ste plaats en derde van de 1000 Junior klasse. Om niet te vergeten dat het team zes uur lang op de motor heeft gezeten. Ze zijn uitzinnig van vreugde en opluchting. Maar ook van uitputting; "Ik heb totaal geen energie meer," lacht Guls. Peggy schudt opgewekt haar hoofd. "Nee hoor, ik wil nog wel een keer!".

Als de dames het podium oprennen, klinkt er een uitbundig applaus. De wedstrijdleiding overhandigt hen drie mooie bekers en drie flessen champagne. Als ook de teams op de tweede en eerste plaats (allemaal mannen) zijn gefeliciteerd, gebeurt er waar ik al bang voor was. De vijf mannen maken hun flessen champagne open en Maudie, Peggy en Guls krijgen de volle lading over zich heen. Een soort 'jongens tegen de meisjes'. Die laatste laten zich echter niet kennen en ook de mannen verlaten het podium nat een plakkerig van de zoete champagne.

Op naar de 6uurs van Spa in 2014! Wie weet dan op geprepareerde motoren en met meer kilometers in de benen...watch out for the ladies!

 

 

Powered by Web Agency

Motolady on Twitter

You are here