Waarom heb je deze gekozen?:
Het móest een Ducati worden. In eerste instantie wilde ik een Ducati Monster, en ik vond de nieuwe 696 erg mooi en stoer qua design. Maar die lag niet helemaal in m'n prijsklasse. Ik had mijn rijbewijs via een spoedprocedure aangevraagd en vertrok voor m'n eerste tour naar Duitsland op een Suzuki Gladius 650. De Autobahn moest uiteraard uitgeprobeerd worden. 190 heb ik op de teller gezien. Behalve dat ik terugkwam met het besef dat een kuipruit onmisbaar is, moest het harder kunnen. Vanaf dat moment ben ik naar de wat meer sportieve fietsen gaan kijken en kwam ik uit bij de 748. Deze sprak me aan omdat het een tijdloos design is, een echte bijna-klassieker. Grappig was dat het enige dat ik zeker wist, was dat ik geen gele motor wilde. Maar we vonden een occasion en toen ben ik toch gaan kijken. Het was liefde op het eerste gezicht en tijdens de proefrit wist ik het zeker: deze was van mij!

Droom motor:
Ducati 848 evo (matzwart) en BMW R 1200 GS (ja, ook een liefde voor adventure fietsen...)

Wanneer wist je dat je wilde motor rijden?:
Het klinkt misschien cliché, maar op een bepaalde manier heb ik het altijd geweten. Vanaf het achterop zitten bij mijn vader/ moeder of vrienden van mijn ouders tot aan het ongegeneerd jaloers zijn op de motorrijders die je auto voorbij scheuren. Ik wilde altijd ervaren wat zij ervaarden - en nu weet ik eindelijk hoe het voelt. Er zijn nog steeds momenten dat ik aan het rijden ben en verliefd word op het moment: dan schreeuw ik gewoon keihard: "IK HEB M'N RIJBEWIJS!!!" in m'n helm. Die realisatie kan me dan plotseling intens happy maken. Overigens ben ik helemaal niet zo van het heel hard rijden hoor, zeker niet in Nederland. Daar is m'n roze papiertje me te waardevol voor.

Slechtste moment:
Mijn eerste schuiver afgelopen december. Ik viel niet eens hard en ik had niets; ook de Duc was niet heel ernstig beschadigd. Maar mijn koppeling was wel naar de knoppen waardoor ik niet direct weer kon opstappen en wegrijden. Dat heb ik gemerkt. Sinds die dag ben ik wat nerveuzer om bochten te nemen en ben ik me overmatig bewust van de conditie van het wegdek. Langzaam aan slijt dat wel weer, maar leuk is het niet. De circuittraining in Cartagena heeft daar wel heel veel bij geholpen: er was geen tijd voor bochtenangst, dat was gewoon gas geven en gáán.

Mooiste moment:
Elk moment dat je die machine onder je voelt werken, is een mooi moment. Sinds ik m'n rijbewijs heb, heb een aantal ontzettend kickass dingen gedaan, zoals een crosstraining, een tour (ong. 20 man) naar Sauerland, en twee circuittrainingen (Zandvoort en Cartagena met de Motorvrouw van het Jaar verkiezing). Elke vorm van motorsport heeft z'n mooie punten, zelfs het alledaagse wegrijden. Maar misschien was één van m'n mooiste momenten wel dat ik een rit met mijn vriend maakte door Amsterdam (hij op een 848) en dat we samen voor het stoplicht stonden. Toen het licht op groen sprong, trok ik het gas open en maakte ik onbedoeld mijn eerste wheelie. Vanwege de verassing viel m'n gas dicht en trok ik ‘m per ongeluk wéér open, waardoor er een tweede wheelie achteraan kwam. Dat ging allemaal heel snel, maar dat was wel supertof. Ik zou dan ook wel graag eens iets van stunttraining willen volgen, dan kan dat allemaal wat gecoördineerder ;-)

Dit wil ik absoluut nog doen met de motor:
Afrika op de motor, dat is mijn grootste droom. In de voetsporen van Ewan McGregor en Charley Boorman van The Long Way Down, briljant beschreven in het gelijknamige boek. Ik heb zelf in Zuid-Afrika gewoond en ben verliefd geworden op het land, de mensen en de cultuur. Om van het noorden van het continent naar Kaapstad te rijden is dan ook iets wat absoluut om mijn Bucket List staat. Er zijn prille plannen om in de zomer van 2012 naar Marokko te rijden en een soort "Touch of Africa" trip te doen. In het zand zal de Duc zich niet zo thuis voelen denk ik. Maar ik zou wel een soort vrouwelijke R1 Sjaak willen worden: SPS Roos, dat klinkt best leuk.